صدانت

هرقدر هم ناقدان سختگیر اصرار بورزند كه دیگر كسی كتاب نمی‌خرد و اگر بخرد نمی‌خواند و اگر بخواند به دیگری سفارش نمی‌كند، در و دیوار بازار نشر گواهی می‌دهد مخاطب ایرانی بی‌خیال نیست. می‌خرد، می‌خواند و به دیگران هم سفارش می‌كند. دلیل اگربخواهید راه دوری نمی‌روم. دست دراز می‌كنم سمت قفسه تازه‌های نشر و چاپ هفتم هنر ظریف بی‌خیالی را شاهد می‌آورم. كافی است درست بشناسید و خوب انتخاب كنید؛ دقیق تالیف یا ترجمه كنید و شكیل و شكوهمند بیارایید و به دست چاپ بسپارید. باقی را به بازار نشر و منطق درون‌جوش آن واگذار كنید. به سالی نكشیده عدد چاپ به هفت می‌رسد. امیدوارم زمستان سال آینده به ناشر هنر ظریف بی‌خیالی انتشار چاپ هفتادم را تبریك بگویم.

اما هرچه از مطبعه درآید این بخت را نمی‌یابد كه زیر زبان مخاطب مزه كند و در كامش شیرین بنماید و در قفسه‌كتاب ِ خانه‌ها خودنمایی كند. این توفیق آدابی دارد، اصولی، اقتضائاتی و البته خوش اقبالی‌ها و نیكبختی‌هایی. به اینها «طعم وقت» یا «روح زمانه» یا «احوال عصر» را هم اضافه كنید كه گاه جنسش با جنس فلان كتاب جور می‌شود و برای مردم كتابخوان، حكم عصا یا دوا یا هوا پیدا می‌كند و روی طاقچه خانواده‌های كثیری از ایرانیان، اگر نه كنار قرآن و مفاتیح و حافظ، دست كم كنار شهریار و سپهری و مشیری می‌نشیند. از تقریبا هفتاد هزار عنوان كتابی كه سالانه به چرخه نشر ایران وارد می‌شود شاید كمتر از یك دهم درصدشان، این آداب و اقتضائات و اقبال‌ و طعم وقت را با هم دارند. وقتی اینها بازو در بازو شدند و میان جلد و عطف و شیرازه گیر كردند و كتابی ساختند، آنگاه حسنش به اتفاق ملاحت جهانگیر می‌شود و در چشم مخاطب ایرانی می‌نشیند؛ آن وقت است كه چاپ پشت چاپ می‌آید و قدم بخیر می‌شود و قفسه پرفروش‌های كتابفروشی خالی نمی‌ماند. در این یادداشت درباره یكی از این دست منشورات خوشخوان و خوش‌‌رخت و خوش‌بخت و خوش‌قدم دو سه جمله حرف دارم، درباره هنر ظریف بی‌خیالی. ادامه مطلب “فضیلت هم‌زیستی با رنج ؛ درباره کتاب هنر ظریف بی خیالی، اثر مارک منسون”