توضیح داریوش آشوری: دستنوشتههایِ بازمانده از نیچه و کتابهایِ مربوط به او در یک بنیاد (Klassik Stiftung Weimar) و کتابخانه (Herzogin Anna Amalia Bibliothek) در شهرِ وایمار در آلمان نگاهداری میشود. این بنیاد و کتابخانه برای پیشبردِ مطالعاتِ مربوط به نیچه کنفرانسهایی نیز برگزار میکند و انتشاراتي دارد. از جمله در ۲۳ تا ۲٥ ماهِ میِ سالِ ۲۰۰۲ کنفرانسي در بارهیِ چهگونگی تأثیرِ آثار نیچه در دیگر کشورها و زبانها در محلِ بنیاد تشکیل شد که در آن ۱۶ تن از مترجمانِ نیچه از چندین کشور (دانمارک، سوئد، بلژیک، ایتالیا، آرژانتین، روسیه، آلمان، برزیل، بریتانیا، ایران) به آن دعوت شده بودند.
از ایران مرا دعوت کرده بودند که مترجمِ فارسیِ چند کتاب از نیچه و ساکنِ فرانسه ام. عنوانِ کنفرانس «در بارهیِ اثرکردِ زیرزمینیِ دینامیت» بود، با الهام از وصفِ نیچه در بارهیِ خویش، که میگوید: «من آدم نیستم، من دینامیت ام.» (نکـ: زیرنویسِ vii در پایانِ مقالهیِ زیرین). آن بنیاد و کتابخانه از مقالههایِ ارائه شده در کنفرانس ۸ مقاله را برایِ انتشار برگزیدند که مقالهیِ من با عنوانِ “به خانه بازآمدنِ زرتشت”، به زبانِ انگلیسی، از آن جمله بود. این مقالهها همراه با گزیدهی مقالههایِ کنفرانسِ سپسین– که در سپتامبرِ همان سال با عنوانِ ” از همنشینیِ نیچه با کتابها تا همنشینی با کتابهای نیچه” در همان جا برگزار شد– امسال (۲۰۰۶) به دستِ ناشرِ آلمانی Harrassowitz Verlag. Wiesbaden منتشر شده است. عنوانِ کتاب این است: ادامه مطلب “به خانه بازآمدنِ زرتشت “ نیچه در ایران ” ، داریوش آشوری”
