قریب چهار دهه است که فاصلهی بین دو روایت تاریخی مشهور سنی و شیعه از ولادت پیامبر اکرم(ص) بهعنوان «هفتهی وحدت» و یکی از مناسبتهای رسمی کشوری گرامی داشته میشود؛ تمهیدی در راستای ایدهی «تقریب مذاهب اسلامی» که پس از پیروزی انقلاب، بهعنوان یکی از سیاستهای دینی جمهوری اسلامی اعلام شد. بااینوجود در عمل این گرامیداشت منحصر بوده است در بازنماییهای رسانهای رسمی. در زیست دینی روزمرهی شیعیان و سنیان بهدشواری میتوان نشانهای از توجه به چنین مناسبتی و سیاست پشتوانهی آن جست. سهل است، این هفته از طنز روزگار بلافاصله بعد از روزهایی است که جماعتی از شیعیان، لااقل از صفویه تا امروز، آنها را بهعنوان سالمرگ خلیفهی دوم (شخصیتی بهشدت منفور شیعیان و بههمان شدت محبوب اهلسنت) گرامی میدارند و جشن و پایکوبی میکنند. و این فقط شیعیان نیستند که اعتنایی به هفتهی وحدت ندارند؛ اهلسنت نیز ـ بهطور طبیعی ـ موضعشان منفی و بدبینانه بوده است. ادامه مطلب “چرا وحدت شیعه و سنی یک پروژهی شکستخورده است؟”
