بار دیگر صدای پای رمضان میرسد. برای عدهای این صدا، یادآور تحمیل سبک زندگی ستبر متدینانه بر گُردهی نحیف زندگی شخصی آدمیانی است که میخواهند به شیوهی خود باشند؛ وقتی مجبورند عادیترین بخشهای سبک زیستشان، مثل خوردن لقمه نانی یا نوشیدن جرعه آبی را نیز در خفا و هراس انجام دهند. برای این عده، پیدا شدن سر و کلهی مزاحم و ملالآور ماه رمضان، که زود میآید و دیر میرود، خاطرات نیکی به دنبال ندارد. برای عدهای دیگر اما این ماه یادآور شیرینی حضور امر الوهی است، یادآور ربّنای شجریان، یادآور دورهمیهای افطار، خلوت سحر، مویههای دل شب و شبزندهداریهای قدر. برای عدهای دیگر اما چه بسا رمضان نه این باشد و نه آن، و شاید حتی هم این باشد و هم آن. ادامه مطلب “هین بفرما لقمههای باطنی”
