اخلاق اقلیمی، اخلاق قحطی یا اخلاق انقراض؟
سخنی در باب تقدم سبزگرایی فردی بر سیاستورزی سبز
نویسنده: محمدعلی طباطبایی (مهر داد)
[email protected]
تصور کنید جزء فرزندان ارشد خانوادهای پرجمعیت و به نسبتِ جمعیت کمدرآمد هستید. پدر خانواده هر روز مایحتاج غذایی خانواده را تأمین میکند و به خانه میفرستد. مدیریت و توزیع این اقلام به عهدۀ فرد خاصی نیست و در واقع کاری موکول بر عهدۀ تمام افراد خانواده است. در این وضعیت چند حالت متصور است:
حالت اول: فرزندان بزرگتر یا قویتر اقلام مقویتر و خوشمزهتر را تصاحب میکنند و کوچکترها به هرچه ماند، میسازند.
حالت دوم: آنانکه قویترند، عدالت را حاکم میکنند و تلاش میکنند اقلام غذایی را به گونهای تقسیم کنند که به همه کمابیش مواد مشابهی برسد.
حالت سوم: آنان که قویترند، صبر میکنند تا کوچکترها هرچه میخواهند بخورند، و آن گاه بزرگترها به آنچه مانده میسازند.
حالتهای اول و سوم آشکارا مردود و غیراخلاقیاند؛ چون در این دو حالت به هر حال عدهای محروم میمانند. پس فعلا روی حالت دوم تمرکز میکنیم. اکنون فرض کنیم که پس از مدتی به دلیل پرجمعیتتر شدن یا کمدرآمدتر شدن خانواده، حتی در حالت دوم هم مواد مورد نیاز به همۀ اعضا نمیرسد. اکنون چه باید کرد؟ ادامه مطلب “اخلاق اقلیمی، اخلاق قحطی یا اخلاق انقراض؟”